çok bıdıbıdı

insan hayatı sandığımızdan daha garip daha anlaşılmaz.ama asıl anlaşılmaz olan insan.bir insan kendini çok iyi tanıdığını iddia edebilir,karşısındaki yanındaki onu çok iyi tanıdığını söyleyebilir ama maalesef öyle bir şey yok.kimse kimseyi tanımıyor,tanımayacakta.ağaçtan yere düşen yaprak gibiyim.önce sarardım sonra düştüm ama yok olmadım.çok sevdim sandım ama sevilmedim.çok düşledim ama düştüm.ben bu hayatı anlamaya çabalarken yok olmasam iyi.ne yazmak geliyor içimden ne film izlemek.yoruldum.kalbimin kırılmasından yoruldum.bu yazıyı yazmadan önce kendi kendime melankoli yok dedim.ama bir yere kadar.çok mu zordu bir mutlu son sahnesi çekmek anlamıyorum.insan önce kendinde arıyor,yetemediğini düşünüyor,nedenlerde boğuluyor.sonra bir bakmışsın sen aslında normalsin karşındaki bencil.bencil insanla uğraşmanın ne demek olduğunu sadece bencil insanla uğraşanlar bilir.gelin sarılalım bizi bizden başka anlayan yok çünkü.hem çok küçüğüm hem büyük.siz hiç annenizin dizinde ağladınız mı? ben ağladım. bu süreç kendimi bulma sürecim ya gerçekten dimdik çıkacağım ya da merhamete ihtiyaç duyacağım. böyle yazmakla olmuyor ama sizden başka değerli kimse yok. bunu anladığımız zaman dünya zaten çok güzel olacak.