Son

Elime kalem almayalı aylar olmuş.Sayfalar bana baktı ben titreyen ellerimle karaladım ama anlatamadım.Korkurlar  hep mi gerçekleşir?Ellerim buz gibi olmuş,gözlerim kan çanağı.Şarkılar dinledim,dindirmeye çalıştım acımı.Düşmeye çalıştım,düşemedim.Yaslanmaya ihtiyacım var.Ellerimin ısınmasına,bir omuza ihtiyacım var.Gelecek kapkara,denizdeki dalgalar bu sefer beni için vuruyor kıyıya.Başlamıştı yalnızlık hissi.”Hüzünlerden bozma mutluluklar yaşıyorum.”Yazamıyorum.Olmuyor.Bir filmin son sahnesine geldik sevgilim. Yaşlı gözlerimizle,çarpan kalplerimizle hoşçakal dedik.İlk defa zaman dursun istemiştim,ilk defa rüyada olmak istemiştim,ilk defa yalvarmıştım Tanrıya.Geçmişe gidiyorum yaşadığım her anda.Her an da acabalar sarıyor beni.Dün vardın bugün yoksun.Olur musun tekrar? Kapkaranlık bir gecede başlayan hikayemiz,güneşli ama soğuk şimdi.Başladığı yerde bitti.Hem de aynı gün.Bu kadarmış masalımız.En çok ne acıtıyor canımı biliyor musun görüpte dokunamamak sana yanına gelip konuşmamak sana koşarak sarılamamak...Acıyor sadece.Kendine iyi bak sevgilim.Belki seninde dolar gözlerin geçtiğimiz sokaklardan geçerken.Belki sen de üşümüşsündür.O an fısıldarım kulağına işte.Söz verdiğim gibi iyi olacağım ben.Kurmaya başladığımız hayatımızda birbirimize yer yokmuş.Olmamış işte.Aynaya bakıp neden diye soruyorum.Senin sayende sevdiğim bu şehir artık bana çok uzak.Tüm iyi kiler sana gelsin bize gelsin.Son.